Image is Everything - deel 2
Kunstvlaai #6 - Zuiveringshal Westergasfabriek Amsterdam
6 t/m 14 mei 2006
Deel 2 van Image Is Everything op de Kunstvlaai is een autonome installatie die tegelijk deel 1 van het project en Kunsthuis SYB presenteert. De ruim 5 meter hoge installatie is een stilleven opgebouwd uit alle onderdelen van deel 1 van Image Is Everything. Bureau Zeezicht benoemt zowel de resultaten en materialen van deel 1 als de inventaris van SYB tot onderdeel van het project. Over en weer geven de spullen elkaars identiteit bloot.
Proces & project
BZ presenteert alles wat bij deel 1 op de een of andere manier van belang was. Niet alleen de resultaten (foto's en films van acties, ansichtkaart van Beetsterzwaag, poster) en de materialen (schoonmaakspullen, telefoon, computer), maar ook alles wat daaromheen aanwezig was, de voorwaarde schiep voor het proces (theepot, tv's, stoelen) en er zo ook deel van uitmaakte. De installatie doet in eerste instantie geen uitspraak over wat belangrijk is. Alles wordt op dezelfde manier en door elkaar getoond. Toch zijn er voor wie langer kijkt wel aanknopingspunten om de boel te ontwarren. Daarmee kan de kijker zijn eigen indeling maken van wat 'werk' is en wat 'omstandigheid'.
De installatie is meer een procespresentatie dan een projectpresentatie. Niet een nette tentoonstelling van wat er gemaakt is, maar een willekeurige ordening van alles. Een proces verloopt immers niet regelmatig en lineair, maar vormt zich alle kanten op. Tijdens een proces bestaat er geen toevalligheid. Alles wat er is en alles wat er gebeurt is materiaal.
Het is inherent aan een project dat grotendeels bestaat uit acties dat er voornamelijk documentatie van overblijft. BZ wil de documentatie van een actie echter niet tot kunst verheffen, maar de actie zelf het werk laten zijn, ook al betekent dit dat het maar tijdelijk bestaat. Dit zelfgeschapen dilemma en de omgang hiermee zegt veel over het contrast tussen werken en werk tonen, proces en presentatie, inhoud en vorm. Wat is een project en in hoeverre maakt het proces het project? Als alles van belang is en alles met elkaar samenhangt, moet dan ook niet alles gepresenteerd worden? Waar ligt de scheidslijn van wat er in thuishoort en wat niet? Werken in SYB gaat om de ontwikkeling en het reageren op de plek. Als de kern van het project, het werkproces in SYB, toch niet te tonen is, dan is de installatie op de Kunstvlaai een presentatie van wat wezenlijk NIET het project was. Alle bijzaken, alle bijkomstigheden; het residu.
Imago & inhoud
Al het publiciteitsmateriaal dat vanuit SYB naar buiten gaat is doordacht, vormgegeven, gestileerd en bedoeld. Dat is in groot contrast met wat er ín het kunsthuis is en wat iedereen die er werkt of op bezoek komt tegenkomt. Het imago naar buiten geldt tot aan de gevel. Binnen gaat het om andere dingen. Iets anders (de inhoud, de passie, de ideologie, dat wat er gebeurt, de mensen, de kern) neemt het over.
Op de Kunstvlaai, waar imagebuilding zo belangrijk is, laat BZ zien wat juist géén deel uitmaakt van het imago en er ogenschijnlijk niet toe doet.
Kunsthuis SYB is 6 jaar geleden opgericht en is de erfenis van galerist Sybren Hellinga. Het pand, nu een artist-in-residence, bestaat uit zijn oude galerie (beneden) en woonhuis (boven). Kunstenaars die er verblijven, leven en werken in zijn nalatenschap en komen overal nog zijn sporen tegen.
SYB communiceert de achtergrond van het kunsthuis als identiteit en stelt het reageren op de locatie als voorwaarde. De inventaris is daarom zowel historie als inhoud en bestaansgrond. Langzamerhand is die erfenis zowel de voorwaarde voor het werken in SYB als dilemma en agendapunt geworden. De huishoudartikelen van Hellinga zijn relikwieën geworden en wat moet je er nu mee? BZ ziet dit als symbool voor de keuzes waar de organisatie voor staat. De geweldige plek die Hellinga heeft gecreëerd, zorgt nu, na bijna zes jaar, ook voor kwesties die om een besluit vragen. Er is een dwingende omgeving en een dwingende erfenis die tegelijk kader en ballast zijn.
De verbondenheid met de plek is erg groot, zowel in het imago van het kunsthuis, als in het gevoel van de mensen die er werken, en wordt genoemd als dat wat SYB bijzonder maakt. Maar is dat nog steeds zo? Is de locatie inmiddels niet meer een toevalligheid en zou SYB ook buiten het pand en buiten Beetsterzwaag kunnen bestaan? Nu na zes jaar het medewerkersbestand vernieuwt en de organisatie overgaat van opstarten naar continueren, vindt er misschien ook een verschuiving plaats waardoor niet langer het pand, maar de organisatie het belangrijkst is. Kan het oude behouden blijven of staat het in de weg voor een nieuwe toekomst? Wij zullen iedere SYB-medewerker die op bezoek komt, vragen wat er nog mee terug moet, en wat er achter kan blijven in de container van de Kunstvlaai.